wopr

Opolski WOPR

Posiada drużyny w Opolu, Dobrzeniu Wielkim, Lipnie i Turawie (nad jeziorem Dużym i Średnim).

Oddziałem opolskiego WOPR jest także Wodne Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe w Kędzierzynie – Koźlu, działające na terenie powiatów: Głupczyce, Strzelce Opolskie, Krapkowice, Olesno i Kędzierzyn – Koźle. Pracuje tu około pięćdziesięciu ratowników etatowych i 30 społecznych.

W czerwcu organizowane są Mistrzostwa Województwa Opolskiego w Ratownictwie Wodnym. Ratownicy i strażacy często biorą udział we wspólnych szkoleniach oraz pokazach, uczą się między innymi ratowania w warunkach powodziowych, organizują także Warsztaty.

Organizowane są kursy na stopień Młodszego Ratownika, Ratownika oraz Ratownika wodnego, kursy motorowodne na Sternika Motorowodnego, Starszego Sternika Motorowodnego i Instruktora.

Kursy dla płetwonurków obejmują stopień podstawowy i zaawansowany, nurkowanie nocne oraz w złej widoczności, nawigacji podwodnej (przy wykorzystaniu kompasu oraz znaków orientacyjnych na dnie), nurkowaniu w skafandrach suchych (uzyskanie pływalności zerowej i postępowanie w sytuacjach awaryjnych), nurkowaniu w zbiornikach pokrytych lodem, nurkowania głębokiego (do 40 metrów), na wrakach.

Kursy przygotowujące już zaawansowanych nurków do eksploracji wraków trwają średnio 3 do 4 dni, w tym około 4 godzin zajęć teoretycznych i minimum 4 godziny zajęć praktycznych.

WOPR szkoli także ratowników przedmedycznych z zakresu zabiegów podstawowych jak: resuscytacja, obsługa automatycznych defibrylatorów zewnętrznych, rozpoznanie zagrożenia życia, zastępcza wentylacja przy użyciu maski twarzowej, pośredni masaż serca (ucisk klatki piersiowej), algorytm postępowania w przypadku obecności ciała obcego w drogach oddechowych, z pozycji bocznej bezpiecznej.

Organizowane są także szkolenia przygotowujące do egzaminu z zakresu Kwalifikowanej Pierwszej Pomocy dla ratowników WOPR, zgodnie z ustawą o Państwowym Ratownictwie Medycznym z dnia 8 września 2006 r. i Rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie kursu z zakresu kwalifikowanej pierwszej pomocy z 19 marca 2007 r. Mają one na celu przygotowanie ratowników jednostek współpracujących z Państwowym Ratownictwem Medycznym w czasie akcji ratowniczych, szczególnie udzielania pomocy w stanie nagłego zagrożenia zdrowia w miejscu zdarzenia do czasu przyjazdu karetki pogotowia.

Poduszkowce ratują życie w całym kraju

W 2010 r. krakowski WOPR otrzymał od władz miasta nowy poduszkowiec. Rozwija prędkość 60 km/h, może poruszać się po wodzie, bagnach, mokradłach, śniegu, sypkim piasku, terenach o rozmiękłym lub skażonym podłożu.

Takie funkcje umożliwia napęd poduszkowy, dzięki któremu łódź nie tyle płynie co unosi się nad wodą czy lądem. Jest niewywracalny i nie zatapialny

Pozwala przetransportować ofiarę wypadku do brzegu bez wstrząsu. Uprawnienia do kierowania nim otrzymali 3 strażacy i 5 ratowników, ich liczba ma się zwiększać.

Łódź może się poruszać z prędkością do 100 km/h na lądzie, ze względów bezpieczeństwa ograniczono ją jednak do 60 km/h. Pomimo powszechnego zastosowania przeszkodę stanowią dla niego stopnie wodne na Wiśle w Dąbiu i stopień Kościuszko, przeszkody musiałby omijać po lądzie.

Krakowski WOPR zdecydował się poruszyć temat poduszkowca po jednej z ostrych zim, po której nastąpiły wiosenne roztopy a potem letnie powodzie i wylewy. Ratownicy dzielą się poduszkowcem ze strażakami.

Mazurskie Wodne Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe od 2005 r. dysponuje nowoczesnym poduszkowcem skonstruowanym przez Instytut Lotnictwa w Warszawie. PRP-560 działa w warunkach zimowych i letnich, waży około 1 tony i rozwija prędkość 55 km/h. Pokonuje przeszkody do 30 cm wysokości, porusza się po kruchym lodzie, lądzie, wodzie, rozlewiskach i bagnach a także wszędzie tam, gdzie nie można dotrzeć łodzią lub samochodem.

Kadłub zbudowano w ten sposób, aby pojazd działał nawet w wypadku awarii układu napędowego lub uszkodzenia fartucha, może przewieźć w sumie pięć osób. Składa się z części załogowej czyli zabudowanej kabiny z laminatów, wyposażonej w panoramiczną szybę przednią i odsuwanymi, bocznymi drzwiami. Na tylnych siedzeniach można ułożyć nosze z rannym.

Posiada szyberdach i dwa reflektory dużej mocy, oświetlenie nawigacyjne do poruszania się w nocy. Silnik posiada moc 130 KM (pojemność 2 l), przenoszona jest poprzez sprzęgło tarczowe cierne i przekładnię pasową zębatą na obroty wentylatorów. Osiowy wytwarza ciąg a odśrodkowy zasila poduszkę powietrzną. Drugą ważną częścią jest fartuch workowy, jednokomorowy o dużej stabilności poprzecznej i podłużnej, wykonany z tkaniny łodziowej o zwiększonej odporności na ścieranie i inne uszkodzenia mechaniczne. Poduszkowiec posiada ster pionowy, nadający kierunek oraz poziomy – wysokości, kieruje się nimi za pomocą kierownicy i dźwigni.

Wodne Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe

WOPR określa się jako specjalistyczne stowarzyszenie ogólnopolskie, skupiające ratowników wodnych na wszystkich akwenach otwartych i krytych.

Powstał 11 kwietnia 1962 r. na mocy zarządzenia Przewodniczącego Głównego Komitetu Kultury Fizycznej (odpowiadający dzisiejszemu Ministrowi Sportu i Turystyki).

Do Państwowego Ratownictwa Medycznego został włączony ustawą z 8 września 2006 r., wydaną przez Ministra Spraw Wewnętrznych. WOPR to także jeden z członków międzynarodowej organizacji ratowników.

Działalność współfinansuje Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji.

Ratowników obowiązują rozmaite stopnie, określające ich umiejętności i doświadczenie, jest to: młodszy ratownik, ratownik, ratownik wodny pływalni, śródlądowy, morski, starszy ratownik wodny. Uprawnieni do pracy w ratownictwie i prowadzenia kursów szkoleniowych są instruktorzy WOPR i instruktorzy-wykładowcy WOPR, może im asystować młodszy instruktor.

Ratownictwo wodne to również dyscyplina sportowa, rozgrywana na plaży lub na basenie. W Polsce jej początki datuje się na 1900 r., kiedy w Warszawie odbyły się pierwsze zawody ratowników.

Do obowiązków ratownika WOPR należy patrolowanie i obserwowanie terenu kąpieliska, reagowanie na sygnał wzywania pomocy. Kontrola urządzeń i sprzętu zapewniających bezpieczeństwo kąpieli a także strefy dla umiejących i nie umiejących pływać.

Wywieszanie na maszcie flagi informującej – flaga biała zezwala na kąpiel, flaga czerwona jej zakazuje. Flagę czerwoną wywiesza się kiedy temperatura wody spadnie poniżej 14˚C, widoczność jest ograniczona do 50 m, szybkość wiatru przekracza 5 stopni w skali Beauforta a fala przekracza 70 cm wysokości (z pienistymi grzywami) oraz występują silne prądy wsteczne.

Ratownik dysponuje odpowiednimi urządzeniami alarmowymi, którymi sygnalizuje nadchodzącą burzę lub inne niebezpieczeństwo, używa ich także kiedy pływający złamią przepisy kąpieliska. W tej sytuacji ma obowiązek zareagować i przywrócić porządek.

Codziennie kontroluje głębokość wody, w razie potrzeby przesuwa miejsce kąpieli lub zamyka je czasowo. Należy do niego także oczyszczanie powierzchni wody i dna zbiornika z przedmiotów zagrażających bezpieczeństwu kąpieli.